Zure ordenagailuaren mahaigainean euskal etxearen logoa jartzeko aukera duzu. Klik egin hurrengo fitxategian [ Euskal Etxea Mahaigaina ]eta jar ezazu Euskal Etxea zure ordenagailuan
Hemen duzue laister kaleetan, tabernetan, kultur etxeetan Euskal Herria Sona 06! festibala aurkezten duen kartela [Euskal Herria Sona 06! Kartela pdf formatuan] . Ikusten duzuenez azaro oparoa izango dugu Bartzelonan, eta jada hau 9.urtea dugu. Zuen eskuetan usten dugu baita ere Euskal Herria Sona 06! Triptikoa pdf formatuan.
Per baixar el dossier de premsa [català] [euskara]
Astegun buruzuria. Oreretako taberna ezagun batean gaude, arratsaldeko lauretan, Toni Strubell (Oxford, 1952), ebakia, grabagailua eta laurok. Luze mintzatu gara, nahi baino gutxiago, ordea. Zabal, nahi baino hestuago, halere. Euskal Herriaz eta Kataluniaz, euskaraz eta katalanez hitz egin dugu. Gustura, astegun buruzurian. Buruarekin, baina zurikeriarik gabe.
Zerk dakar katalan bat Euskal Herrira?
Nire kasuan bi arrazoi nagusi aipatuko nituzke. Bata, familiatik datorkidana litzateke. Esilioan geundela, nire aitona harpidetua zegoen Argentinako euskal argitalpen guztietara. Esan daiteke gure etxean euskarazko liburu gehiago zeudela gaztelerazkoak baino. Bera hil zenean nik jaso nituen liburu haiek guztiak, eta benetan identifikatuta sentitu nintzen Euskal Herriarekin. Bestea, motibazio politikoarekin lotuagoa dago. Esiliotik itzulita, trantsizioan, desengainu handia hartu nuen katalanek konstituzioaren aurrean izan zuten jarrerarekin. Akats larria zela pentsatu nuen Frankoren ondorengoek inposatutako hura onartzea. Lituanian, adibidez, ez ziren Sobietar Batasunetik irten guztiari “bai” esanda, Korsikarrek ere ez diote frantziarrei denean men egiten, eta euskaldunak ez ziren makurtu konstituzioaren aurrean. Zentzu horretan, Euskal Herrian gustukoagoak nituen koordenadetan bizitzeko aukera aurkitu nuen.
Ez zara bakarra…
Duela urte batzuetatik hona, tantakako jarioa dago Kataluniatik Euskal Herrira. Madril eta Estatu osotik ere bai. Euskal Herriak bizi kalitate ikaragarria eta bizirik dagoen herria eskaintzen ditu, eta hori erakargarria da askorentzat.
Hori zerbaiten adierazle izango dela uste al duzu?
Kataluniaren kasuan, neke handia dago politikari dagokionez. Euskal Herrian erabakitzeko eskubideaz eta lurraldetasunaz hitz egiten duen prozesu oso bat dago abian. Katalunian lurraldetasunaren ideia erabat zapuztua dago, eta nazio moduan erabakitzeko eskubidea ia ez da aipatu ere egiten.
Otsailaren 18an manifestazio ikaragarria egin zen Bartzelonako kaleetan erabakitzeko eskubidearen alde…
Bai, egia da. Kataluniako soziologia interesgarriagoa baita politika baino. Herritarrak ez daude batere gustura euren politikariekin. Alderdiek soziologia horretatik xurgatzen dute, baina beren oinarriak gaizki tratatzen dituzte oso, eta herriarengandik urrunegi daude. Euskal Herrian alderdiek egoitzak dituzte kaleetan: batzokiak, herriko tabernak eta abar. Jendea trago bat hartzera edo afaltzera joaten da, bilgune dira askorentzat. Katalunian alderdi baten egoitza izan daitekeen gauzarik tetrikoena da.
Zer dela eta gertatzen da hori?
Arrazoi historikoetara jo behar dugu kontua behar bezala ulertzeko. Frankismoarekin kaltetuen irten zen herrialdea Katalunia izan zen, zalantzarik gabe. 30. hamarkadan egin ziren hauteskunde guztietan, alderdi katalan eta katalanistak izan ziren hiru bozkatuenak: ERC, Lliga de Catalunya eta Accio Catalana. Trantsizioa pasata izan ziren lehen hauteskundeetan ERC, ordura arteko azken hauteskundeetan botuen % 40 zuen alderdia alegia, ez zen legala. Frankismoak kataluniar gizartea hautsi zuen, eta ondorioz ordura arte indarrik ez zuten alderdiak oso indartsu sartu ziren.
Alderdi arrotzak.
Katalunian erabat arrotzak zirenak. Primizia bat emango dizut: liburu bat prestatzen ari naiz, eta badakit etsai asko egingo ditudala liburu horrekin. Bertan, PSOE frankismoaren garaipen handia izan dela azaltzen dut. Alderdi honek ez zuen inoiz botuen % 3 lortu Katalunian. Trantsizioan lau katu baino ez ziren. PSC-ren bidez, PSOE alderdi handi bihurtu da, egun komunikabide gehienak eta hautesleen botu gehienak dituena. Haientzat, Katalunia ez da nazioa. Ondorioz, garai batean zalantzan jarri ere ezin ziren gauzak daude gaur egun zalantzan. PSOEk PSC erabat jan du. Martxa honetan PSE bera PSC baino hobea dela esango dugu. Negargarria da.
Frankismoaren garaiko errepresioa ere gogorra izan zen.
Ikaragarria. Gerra zibilak Euskal Herrian urtebete iraun zuen bitartean, Katalunian hiru urte iraun zuen, eta hogei aldiz hildako gehiago izan ziren. Baina kontua ez da errepresioa zenbatekoa izan zen, errepresio horrek zein ondorio izan dituen baizik. Eta hor Euskal Herriarekin alde nabarmena dago. Adibidez, Gernikaren bonbardaketaren 50. urteurrenean, euskaldunek 70 mila pertsona bildu zituzten Gernikan. Gudariaren figura mito bihurtu zen, eta garbi dago gerra garaian nor zen nor. Katalunian ez dugu memoria historikoa egoki kudeatu.
Salamancako paper famatuen auziak zerbait hobetu duela dirudi.
Ni “Duintasunaren aldeko batzordea”-n ibili nintzen. Batzorde honek, alderdikerietatik at, memoria historikoaren berreskuratzearen alde eta paperak Kataluniara itzultzearen alde egin zuen lan. Lortu genuen, baina arazoa sakonagoa da. Katalan politikari eta komunikabideek Kataluniako historiaz ez dutela ezer jakin nahi dirudi. Nazien konzentrazio eremuetan milaka katalan hil ziren, eta 2005 arte ez dute horri buruzko libururik egin. Bartzelona futbol taldeko presidentea hil egin zuten gerra zibilean eta Generalitateak, unibertsitateek eta Barçak berak ez dute ia ezer egin. Transizioan memorioa historikoa berreskuratzeko aukera galdu genuen.
Hori larria da.
Benetan larria. Begira, katalanek gure eskubide historikoak galdu ditugu Espainiaren kontra borrokatu garelako. Euskaldunak baino gehiagotan. Euskaldunek paktatzen jakin izan duzue, eta horregatik mantendu dituzue irganean zuen eskubide historikoak. Kontrako irudia izan arren, uste dut euskaldunak politikari hobeak zaretela katalanak baino.
Euskal Herrira transizioa bukatuta etorri zinen, 1981ean. Zer aurkitu zenuen hemen?
Lehentasunak garbi zituen herria. Sortzeko gaitasuna zuena. Mugitzen zena. Inork ezer oparituko ez ziola garbi zuena. Katalunian Generalitatea berreskuratzearekin “hau egina zagok” pentsatu genuen. Euskal Herriak aurrera jarraitu zuen bere lehentasunen alde.
Hemen sentsazioa dugu Katalunian lehentasun handiagoa ematen zaiola hizkuntza politikari Euskal Herrian baino.
Hori bi modutara ikus daiteke: alderdi praktikotik eta alderdi emozionaletik. Ez nuke esaten jakingo bietan zein den garrantzitsuena. Katalunian eskola derrigor katalanez izateko hautua egin genuen. Euskal Herrian, aldiz, gurasoen eskuetan utzi zen seme-alabak euskaraz ala gazteleraz matrikulatzeko erabakia. Eta hor bi jarrera oso desberdindu antzematen dira. “Eskola katalanez da, kitto” esaten duena, eta “Eskola euskaraz izan dadin presioa egiten jarraitu behar da” dioena. Orain Kilometroak egin berri da Oiartzunen. Herri oso bat mobilizatua, gurasoak, haurrak, irakasleak… lan militantea egiten. Katalunian Manresako bati esaten badiozu Kilometroak antolatzeko, zertaz ari zaren ere ez dakiela erantzungo dizu.
Katalunian Correllengua egiten da, hemengo Korrikaren parekoa.
Eta arrakastatsua da gainera. Baina horri buruz ez du La Vanguardiak ezer esango. Euskal Herrian, Diario Vascok berak ere lehen orrialdean aterako du, errealitatetik at geratuko da bestela. Euskaldunek gaitasun ikaragarria duzuelako, militantziatik abiatuta, gizartea aldatzen duten gauzak sortzeko. Ikastolen sarea izan daiteke adibide on bat.
Lan militante hori ez da hemen bakarrik emango…
Katalunian militantziak oso prestigio gutxi du. Ikusia nago, Oreretan, ezker abertzaleak manifestazio batera joateko autobusak antolatu, eta 18-19 urteko mutikoak negarrez joateko lekurik ez dutelako. Hori Katalunian gertatuz gero, “begira, orain zinemara joan gaitezke” esango lukete.
Euskal Herria eta Kataluniaren artean, politika alde batera utzita, bada nolabaiteko maitasun istorio bat. Uste al duzu maitasun maila bera dela alde bietan?
Katalanek biziki maite dituzte euskaldunak. Ez da hori beti Euskal Herrira iristen. Jende askok ez daki Katalunian zer nolako babesa eman zaion Egunkariaren auziari. Euskal politikariak ere ondo hartuak izan dira beti. Euskaldunek, aldiz, Katalunia maitatu nahi dute, baina sarri ez dute horretarako motiborik aurkitzen, ikuspegi abertzaletik ulertezinak diren gauza asko egiten direlako Katalunian.
Zergatik?
Zaila da azaltzea, oso zaila. Esaldi batean laburtu beharko banu, euskaldunek zuen herria gehiago maite duzuela esango nuke. Katalunian autogorroto ikaragarria dago.
Baina, katalanek zuen kultura guk baino gehiago zaintzen duzuela dirudi.
Kultur mailan eredutzat hartzen da askotan, baina hori ez da erabat horrela. Sardana bat irratian aditzeko Katalunia iparraldera joan behar duzu. Katalan kantagintza ere suntsitu eta erridikulizatu egin nahi izan da. Katalunia munduko milaka kulturen Parke Tematiko bihurtu dute, baina bertakoaz ahaztu dira. Herrialde baten kultura nola suntsitu jakin nahi duenak jo beza Kataluniara
>>Bizitza
Toni Strubell i Tuerta 1952an sortu zen Oxforden. Gerra Zibila zela eta, familia esiliatua zuen bertan. Aita ingelesa badu ere, amaren aldeko familia katalana da. Bere aitona Bartzelonako ospitale famatu bateko zuzendaria zen. Londresen bizi izan zen 5 urte bete eta Bartzelonara joan zen arte. Zazpi urterekin Madrila joan zen bizitzera eta 1961ean Oxfordera itzuli zen. Bertan, eskolan eta unibertsitatean aritu zen, eta 1975ean, Txiki eta Otaegiren afusilatzeen aurkako mitin batean hartu zuen parte. Bartzelonara itzuli zen urte hartan, eta 1978an Gironako Olot herrira joan zen. 1981ean etorri zen Euskal Herrira bizitzera, Hondarribira, hain zuzen. Ia hamar urte eman ondoren, Gironara itzuli zen, eta hiru urtez aritu zen Gironako ERC alderdiko presidente. 1992an, atzera Euskal Herrira, Oreretara, itzuli, eta bertan bizi da oraindik.
>>Liburuak
1996 Sunyol, l’altre president màrtir (Sunyol, beste presidente martiria)
1997 El cansament del catalanisme (Katalanismoaren nekea)
1998 Les penyes barcelonistes (Bartzelonako peñak)
2000 Josep Narcís Roca i Farreras i l’origen del nacionalisme d’esquerres (ezkerreko nazionalismoaren jatorria)
2003 L’autoestima dels catalans (“Katalanen autoestimua”. Koordinatzaile modura)
2004 Les mentides del PP (“PPren gezurrak”. Askoren artean)
2004 Polítiques de la memòria (Memoriaren politikak)
2005 Un català entre bascos (Katalan bat euskaldun artean)
2005 Isabel “Cinc hores” (“Bost ordu”. Antzerkia)
>>Lluis Companys
Abertzaletasuna eta ezkerra batu zituen politikari katalana izan zen. 1931n, ERC alderdia sortu zuen Macia eta Tarradellas-ekin batera. Hiru urte beranduago Kataluniako presidente hautatu zuten. Espetxeratu egin zuten estatu katalana aldarrikatzeagatik. Handik irtenda, presidente izan zen berriro 1936tik aurrera. Gerra Zibila bukatuta, ihes egin zuen Frantziara. Hitlerrek Frantzia inbaditu eta atxilotu egin zuten 1940an. Espainiara estraditatu eta afusilatu egin zuten Montjuic-en.
Toni Strubell 2000n Lluis Companys-i Irunen egin zitzaion omenaldiaren antolatzaile aritu zen. “Benetan hunkigarria izan zen, 4000 pertsona baino geihago bildu genituen”. Dena, hala ere, ez da gozoa: “Lluis Companys-en figura erabat baztertuta dago, Europako beste inongo herrialdek ez luke onartuko berekin egiten ari direna. Guk gure historian hain garrantzitsua izan den pertsonaia hori berreskuratu nahi izan genuen”.
>>Euskara eta katalana
Euskara eta katalana dira Toni Strubellen bi hizkuntza kuttunak. Esan beharrik ez dago katalanez primeran moldatzen dela. Baina euskaraz ere egiten du, berak umilki aitortzen duena baino askoz ere hobeto. Oreretako Xenpelar AEK euskaltegian aritu zen ikasle Idurre Lekuonarekin, eta antzematen zaio, bai, ikasle fina izan zela. Orain, dakien euskara sakontzeari ekin nahi diola aitortu digu. Ez da eredu txarra, dudarik gabe, ereduari jarraitu nahi dioten guztientzat, behinik behin.
elkarrizketa: Ion Ansa [ ON Oarsoaldea aldizkaria ]
[castellano traducido por Mikel Iturria]
Un día laborable. Cuatro de la tarde, un conocido bar de Orereta (Rentería, Gipuzkoa). Toni Strubell (Oxford, 1952), un cortado, la grabadora y yo. Hemos hablado largo y tendido, pero menos de lo que quisiéramos. Hemos conversado sobre Euskal Herria y sobre Catalunya, hemos hablado en euskara y en catalán. A gusto, un día laborable.
¿Qué es lo que trae a un catalán a Euskal Herria?
En mi caso, citaría dos tipos de razones principales. Una, razones familiares. Cuando estábamos en el exilio, mi abuelo estaba suscrito a todas las publicaciones vascas de Argentina. Se podría decir que en nuestra casa había más libros en euskara que en catalán. Cuando él murió, fui yo quien se quedó con todos aquellos libros y me sentí muy identificado con Euskal Herria. Dos, motivaciones políticas. A la vuelta del exilio, durante la transición, tuve un gran desengaño con la actitud que los catalanes mantuvieron ante la Constitución. Me pareció un grave error aceptar la imposición de los sucesores de Franco. En Lituania, por ejemplo, no salieron de la Unión Soviética diciendo que “sí” a todo, los corsos tampoco aceptan todo lo que dicen los franceses y los vascos no se arrodillaron ante la Constitución. Fue en este sentido que encontré en Euskal Herria una opción para vivir en coordenadas próximas a las mías.
No eres el único…
De unos años a esta parte, hay un goteo constante desde Catalunya a Euskal Herria. También de Madrid y de todo el Estado. Euskal Herria ofrece una gran calidad de vida y un pueblo vivo y esto es muy atractivo para muchos.
¿Crees que eso es significativo de algo?
En Catalunya hay un gran cansancio con la política. En Euskal Herria, se ha puesto en marcha un proceso para hablar del derecho a decidir y de la territorialidad. En Catalunya, la idea de la territorialidad está totalmente frustrada y apenas se cita la capacidad de decidir como nación.
El 18 de febrero se hizo una gran manifestación por las calles de Barcelona sobre el derecho de decisión…
Sí, es verdad. Porque la sociología catalana es más interesante que la política. La ciudadanía no está nada a gusto con sus políticos. Los partidos chupan de esa sociología, pero maltratan a sus bases y están demasiado lejos del pueblo. En Euskal Herria, los partidos tienen sus sedes en la calle: batzokis, herriko tabernas, etcétera. La gente va a tomar un trago o a cenar, son puntos de reunión para muchos. En Catalunya, la sede de un partido es lo más tétrico que te puedes echar a la cara.
¿Por qué sucede eso?
Debemos hablar de razones históricas para entenderlo. El pueblo más dañado por el franquismo fue Catalunya, sin ninguna duda. En todas las elecciones que se produjeron durante la década de los 30, los partidos catalanes y catalanistas fueron los más votados: ERC, Lliga de Catalunya y Acció Catalana. En las primeras elecciones tras la transición, ERC, el partido que consiguió el 40 % de los votos en las elecciones anteriores, no era legal. El franquismo rompió la sociedad catalana y, como consecuencia de ello, los partidos que hasta entonces no habían tenido demasiado eco entraron con mucha fuerza.
Partidos extraños.
Partidos que eran extraños en Catalunya. Te voy a dar una primicia: estoy preparando un libro y sé que me va a acarrear muchos enemigos. Explico en él que el PSOE fue una gran victoria del franquismo. Este partido jamás había conseguido el 3 % de los votos en Catalunya. En la transición no eran más que cuatro gatos. A través del PSC, el PSOE se ha convertido en un gran partido, un partido que hoy tiene la mayoría de los medios y el voto de la mayoría de los ciudadanos. Para ellos, Catalunya no es una nación. Y así cosas que antes eran incuestionables, ahora están cuestionadas. El PSOE se ha comido enterito al PSC. A este paso, diremos que el mismo PSE es mejor que el PSC. Es lamentable.
También fue muy dura la represión durante la época franquista.
Tremenda. Mientras que en Euskal Herria la Guerra Civil duró un año, en Catalunya duró tres y el número de muertos se multiplicó por veinte. Pero no se trata de medir la represión, sino de ver los efectos que tuvo. Y ahí la diferencia con Euskal Herria es notoria. Por ejemplo, en la conmemoración del 50 aniversario del bombardeo de Gernika, los vascos reunieron a setenta mil personas. La figura del gudari se convirtió en un mito y está claro quién era quien durante la guerra. En Catalunya no hemos gestionado correctamente la memoria histórica.
Parece que la cuestión de los famosos papeles de Salamanca sí que ha mejorado algo.
Yo anduve en la Comissió de la Dignitat. Esta comisión, fuera de todo politiquismo, trabajó a favor de la recuperación de la memoria histórica y de la vuelta de los papeles a Catalunya. Lo conseguimos, pero el problema es más profundo. Parece que los políticos y los medios catalanes no quieren saber nada de la historia de Catalunya. En los campos de concentración de los nazis murieron miles de catalanes y hasta el año pasado no ha habido ningún libro que hable de ello. Mataron al presidente del Barcelona durante la Guerra Civil y ni la Generalitat, ni las universidades ni el propio Barça han hecho mucho por recordarlo. En la Transición, perdimos la oportunidad de recuperar la memoria histórica.
Eso es grave.
Muy grave. Mira, los catalanes hemos perdido nuestros derechos históricos porque nos hemos enfrentado a España. Más que los vascos. Los vascos habéis sabido pactar y por eso habéis mantenido en el pasado los derechos históricos. A pesar de que se dice lo contrario, creo que los vascos sois mejores políticos que los catalanes.
Viniste a Euskal Herria con la transición acabada, en 1981. ¿Con qué te encontraste aquí?
Con un pueblo que tenía claras sus prioridades. Que tenía capacidad creativa. Que se movía. Que tenía claro que nadie regala nada. En Catalunya, con la recuperación de la Generalitat, pensamos “esto está hecho”. Euskal Herria siguió hacia delante a la búsqueda de sus prioridades.
Aquí tenemos la sensación de que en Catalunya se le da más prioridad a la política lingüística que en Euskal Herria.
Eso se puede ver de dos formas: desde el punto de vista práctico y desde el punto de vista emocional. No sabría decir cuál es más importante. En Catalunya decidimos optar porque la escuela fuera obligatoriamente en catalán. En Euskal Herria, sin embargo, se dejó en manos de los padres y de las madres la decisión de escolarizar a sus hijos en euskara o en castellano. Y ahí se perciben dos actitudes distintas: una, “La escuela es en catalán y ya está”; la otra, “debemos seguir presionando para que la escuela sea en euskara”. Acaba de celebrarse en Oiartzun la fiesta del Kilometroak. Todo un pueblo movilizado, los padres, las madres, los hijos, los profesores… haciendo un trabajo militante. Si le dices a alguien de Manresa que tiene que organizar una fiesta como el Kilometroak, te responderá que no sabe de qué le hablas.
En Catalunya se organiza Correllengua, parecida a la Korrika de aquí.
Y además tiene mucho éxito. Pero no dirá nada La Vanguardia al respecto. En Euskal Herria, el propio Diario Vasco lo sacará en portada, porque de lo contrario quedará fuera de la realidad. Porque los vascos tenéis una gran capacidad, desde la militancia, para crear cosas que cambian la sociedad. La red de ikastolas puede ser un buen ejemplo.
Ese trabajo militante no se dará solamente aquí…
En Catalunya la militancia tiene poco prestigio. He visto, en Orereta, a jóvenes de 18-19 años llorar por no tener plaza en autobuses organizados para acudir a una manifestación de la izquierda abertzale. Si eso sucediera en Catalunya dirían: “mira, ahora podemos ir al cine”.
Entre Euskal Herria y Catalunya, dejando de lado la política, hay una historia de amor. ¿Crees que ese amor es recíproco, al mismo nivel, en ambas partes?
Los catalanes quieren intensamente a los vascos. Eso no llega siempre a Euskal Herria. Mucha gente desconoce el apoyo que se ha dado en Catalunya a Egunkaria. Los políticos vascos también han sido siempre bien recibidos. Los vascos, por el contrario, quieren amar a Catalunya, pero frecuentemente no encuentran motivos para ello, porque desde el punto de vista abertzale se hacen cosas inexplicables en Catalunya.
¿Por qué?
Es difícil explicarlo, muy difícil. Si tuviera que resumirlo en una frase, diría que los vascos queréis más a vuestro país. En Catalunya hay un auto-odio tremendo.
Pero parece que los catalanes cuidáis más que nosotros vuestra cultura.
Se toma como modelo cultural, pero eso no es así. Para oír una sardana en la radio, has de irte al norte. Se ha pretendido destruir y ridiculizar la canción de autor catalana. Han convertido a Catalunya en Parque Temático de miles de culturas mundiales, pero se les ha olvidado la autóctona. Si alguien pretende saber cómo se destruye la cultura de un pueblo, no tiene más que acudir a Catalunya
Toni Strubell i Trueta nació en Oxford en 1952. Su familia se exilió debido a la Guerra Civil. Su padre es inglés, pero la familia materna es catalana. Su abuelo, el doctor Trueta, fue director de un afamado hospital de Barcelona. En Londres vivió hasta la edad de cinco años, cuando partió a Barcelona. A los siete años se fueron a vivir a Madrid, pero regresó a Oxford en 1961. Allí estudió y en 1975 participó en un mitin montado para protestar contra los fusilamientos de Txiki y Otaegi. Regresó a Barcelona ese mismo año y en 1978 se fue a Olot. En 1981 vino a vivir a Euskal Herria, a Hondarribia, donde pasó casi diez años. Regresó a Girona y fue durante tres años presidente de ERC de Girona. Vuelta a Euskal Herria en 1992, esta vez a Orereta-Errenteria, donde reside en la actualidad.
1996 Sunyol, l’altre president màrtir
1997 El cansament del catalanisme
1998 Les penyes barcelonistes
2000 Josep Narcís Roca i Farreras i l’origen del nacionalisme d’esquerres
2003 L’autoestima dels catalans (coordinador)
2004 Les mentides del PP (varios autores)
2004 Polítiques de la memoria
2005 Isabel “Cinc hores” (Teatro)
Fue el político catalán que unió nacionalismo e izquierda. Fundó en 1931 el partido ERC, junto con Macia y Tarradellas. Tres años después, fue elegido presidente de Catalunya. Fue encarcelado por reivindicar el Estado catalán. Al salir de prisión, volvió a ser presidente a partir de 1936. Al finalizar la Guerra Civil, huyó a Francia. Cuando Hitler invadió Francia, fue detenido en 1940, extraditado a España y fusilado en Montjuic.
Strubell fue uno de los organizadores del homenaje que en el año 2000 se le hizo en Irun a Lluis Companys. “Fue realmente emocionante, reunimos a más de 4000 personas”. Todo, sin embargo, no es dulce: “La figura de Lluis Companys está marginada, ninguna otra nación europea aceptaría lo que están haciendo con él. Nosotros quisimos recuperar a un personaje que fue tan importante en nuestra historia”.
El euskara y el catalán son los dos idiomas del alma de Toni Strubell. No hace falta decir que habla muy bien en catalán. Pero también habla en euskara, mucho mejor de lo que él confiesa. Fue alumno de Idurre Lekuona en el euskaltegi Xenpelar AEK, y se le nota, vaya que sí, que fue buen alumno. Ahora, nos ha confesado que pretende profundizar sus conocimientos de euskara. No es un mal ejemplo para aquellos que quieran seguirle.
lehengoko ostiralean, gure etxean, hilabeteroko sopar socialarekin batera, gura etxean esker afaria egin genuen!!
No eram tots els que vam estar, ni vam estar tots els que eram!!
Gràcies a tothom per ajudar i sobre tot per el vostre sentit del humor, i ja sabeu on ens podeu trobar si us sobra temps i teniu ilusió per fer cosetes!!!!
Berriro ere
Mila esker danori!!!!!!
pd: per cert per als que es van quedar una miconeta mes, lehenengo ALBOKA klasea izan genuen!!! Antonen eskutik.
Ikasle piloa atera zitzaizkion, ea zenbat etortzen diren gero astero astero
Argazkitan ez gaude droga arrarorik hartzen edota errefreskua txotxakin edaten, arnasten ikasten ari gea!!! horrenbeste urte eta gero euskal etxera etorri behar arnasten ikasteko!!!
Denok dakigu, -eztakizuenek adi egon- zenbat arazo sortzen diren Euskal Herria a la Mercè bezalako ekitaldi bat antolatzen denean. Arazo batzuk oso garrantzitsuak dira, beste batzuk premiazkoak, gutxi batzuk negar egitekoak, eta azkenak parre egitekoak. Bata bestearen atzean doaz egiten ari garen lan onaz jabetzeko denpora gabe. Txozna, eszenatokia, musika ekipoa, sardanistak, prozezioa, magatzen falta eta azkenean dena lasai dagoenean eta guk hori komentatzen dugun bitartean norbaitek kakalarria… [ez dugu esango zein zen] batak besteari Euskal Etxeko giltza pasa, eskutik laban egin, eta plaza guztian dagoen estolda bakarrera jauzi behar…barre? negar? Eta ez metalezko estolda horiek, harrizkoa!!!!!! Giltzak berreskuratzea orduan gure lana, eta bertan izan genuen Itziar, Keparen laguntzaz garaile. Hemen dauzkazue momentu haien argazkiak.
Itziarrrr Power!!!!!
Irailaren 23an Mercè jaien barnean antolatu genuen Bakearen Aldeko Kontzertua Generalitateko Relacions Institucionals-eko kideen laguntzarekin. Euritea izan zen egun hortan eta Bartzelonako jaietan bertan behera geratu ez zen kontzertu bakarrenetarikoa izan genuen. Feliu Ventura [Països Catalans] , Luis Pastor [ Estatu espainola] eta Euskal Herriko Anje izan genituen. Hemen dituzue Anjek eskaini zigun kontzertuaren argazki pare bat.
Kriston Partida ikusi ahal izan genuen Camp Nou-n Kataluniako eta Euskadiko selekzioen artean, jai giroan merezitazko 2 ta 2 ko emaitzarekin bukatu zen partida. Irabazten hasi ginen baina guztiok pozik utzi ginduen emaitzarekin heldu ginen partida bukaerara. Euskaldun asko gerturatu ziren Bartzelonara partida ikusteko eta ofizialtasunaren alde egiteko. Euskal Etxeak ere parte hartu zuen Euskal eta Kataluniako selekzioen jaian, bertan izan ginen dantzakin, paradetakin etab…
Mès que Futbol al Camp Nou [www.fcbarcelona.com]
Catalunya i Euskadi han empatat a dos gols en un partit molt lluït que ha estat animat en tot moment pels més de 50.000 aficionats que han omplert les grades del Camp Nou.
Catalunya i Euskadi han aprofitat el partit d’aquesta nit -feia 35 anys que no jugaven junts- per reivindicar que es reconeguin les seves respectives seleccions com a oficials. De moment, la data d’aquest partit ha estat donada per la FIFA, tot i que encara els queda un llarg camí per recórrer. Així ho han expressat els presidents dels governs català i basc, Pasqual Maragall i Juan José Ibarretxe.
Maragall ha assegurat en la mitja part del partit que “d’aquí a tenir participació en les competicions (oficials), hi ha una passa que hem de donar”. En la mateixa línia que s’expressava el lehendakari Ibarretxe: “És quelcom més que un partit entre amics, darrera d’això hi ha una petició clara de què volem tenir selecció i jugar oficialment com a selecció.”
Màxima expectació
El partit entre Catalunya i Euskadi ha estat seguit en directe des del Camp Nou per 56.354 aficionats. Ha estat la tercera entrada de públic més alta dels partits de seleccions que shan jugat aquest cap de setmana.
Des de la Llotja han gaudit de l’espectacle el president de la Generalitat, Pasqual Maragall, i el Lehendakari, Juan Losé Ibarretxe, acompanyats per Joan Laporta. Tampoc s’ho ha volgut perdre l’entrenador Frank Rijkaard.
Euskadi obre el marcador
El partit ha començat amb la selecció d’Euskadi més agressiva a l’atac. Ja al minut 6, Valdés ha hagut d’intervenir per evitar que el xut de Gabilondo acabés al fons de la porteria després duna gran jugada per la banda esquerra d’Uranga. Poc després, l’àrbitre ha xiulat una falta lliure indirecta dins l’àrea per joc perillós de Valdés, però el xut d’Aitor Ocio no ha suposat cap perill.
I després d’uns quants intents, ha arribat finalment el gol d’Euskadi. Ha estat obra d’Adurizt, que ha protagonitzat una gran jugada de contraatac per la banda dreta, que ha culminat amb un xut creuat que, després de picar la part interior del pal dret, ha entrat a la porteria de Valdés.
Reacció catalana
Catalunya ha reaccionat i ha començat a respondre amb ocasions de gol. Després del gol anul·lat a Albert Luque per fora de joc, Roger ha enviat la pilota al travesser. També Jonathan ho ha provat al segon pal, però el seu xut ha sortit per sobre de la porteria de Riesgo. Abans del descans, Valdés ha salvat el què hauria estat el segon dels bascos desviant un xut picat per Gabilondo. Amb el 0-1 s’ha arribat al descans.
A la represa, Euskadi ha sortit fort quan Mikel Alonso ha enviat un xut creuat fregant el pal de la porteria ara defensada per Jorquera. Sergio ha pogut fer l’empat, però Lafuente l’ha guanyat en l’u contra u. Del possible empat a un, però, s’ha arribat al 0-2 minuts més tard. Llorente ha superat Jorquera amb un cop de cap després d’una centrada de Tiko.
Empat
Catalunya, però, no es conformava amb aquest resultat i ha lluitat fins l’últim minut per capgirar el marcador. L’exjugador del Barça B Joan Verdú ha fet el primer per als catalans instants després dhaver entrat al terreny de joc. El seu xut de falta l’ha desviat un jugador d’Euskadi i ha acabat al fons de porteria. A falta de set minuts per al final del partit, Luque ha rebut de Curro Torres una pilota al punt de penal i ha segellat l’empat a dos definitiu.
LA FITXA DEL PARTIT
CATALUNYA, 2
EUSKADI, 2
Catalunya: Víctor Valdés (Jorquera, m.46); Curro Torres, Oleguer, Lopo (David Berenguer, m.46), Fernando Navarro (Dani Fernández, m.46), Roger, Gerard López (Jordi López, m.55), Sergio (Verdú, m.66), Jonathan Soriano (Oscar Serrano, m.66), Corominas (Pinilla, m.77) i Luque.
Euskadi: Riesgo (Lafuente, m.46); López Rekarte (Murillo, m.85), Aitor Ocio (Cruchaga, m.46), Labaka, Casas, Orbaiz (Garitano, m.85), Mendieta, Muñoz (Aramburu, m.46), Aduritz (Llorente, m.46), Uranga (Mikel Alonso, m.46) i Gabilondo (Tiko, m.55, Doñabeitia, m.72).
Gols: 0-1, Adurizt (19′); 0-2, Llorente (65′); 1-2, Verdú (68′); 2-2, Luque (84′)
Igandean Camp Nou-n Kenzazpi taldearen abesti pare bat gozatzeko aukera izango dugu. Laister Euskal Herria Sona! 06 festivalaren barnean berriz izango ditugu, kontzertu osoa eskaintzeko, azaroaren 3an Plaça del Rei-n gaueko 21etan. Anari, Iker Goenaga, Pier Paul Berzaitz, Triki poteoa, Ene Bada, txalaparta, dantza…dena Bartzelonan, Euskal Etxeak antolatuta. Informazio gehiago izango duzue gure web orrialdean, blogean, eta laister kaleetan…
Musika atalean KENZAZPI abestiaren bideo musikatua ikus dezakezue
Hitzekin jolastuz, humorea landuz, kantatuz, inprobisatuz… bertsotan ikasi nahi baldin baduzu, hauxe da zure txokoa.
Tailer honen helburua, talde giroan gozatzea da, bertsoaren inguruan eta bertsoari esker. Horretarako jolas eta ariketa berezien bidez bat-bateko jarduna landuko dugu, pixkanaka bertsoak osatzen ikasi arte, elkarri kantuz adarra jotzera heltzeraino. Horrez gain, ikastaroan zehar zertxobait gehiago ikasiko dugu bertsolaritzaren historia, bertsolaritzaren gaur egungo egoera eta bertsoaren inguruko zenbait bitxikeriari buruz.
Taldean sortzen diren ideien eta gogoen arabera, bartzelonako bertsolaritza sustatzeko ekimenak ere burutu ditzakegu bertso-eskolan: bertso-saioen antolaketa, bertsopaperen argitalpena, bertsolariei elkarrizketak…
Bertso-eskola ostiralero egingo dugu, arratsaldeko 7etatik 9etara, urriaren 20tik hasita ostailaren 9ra arte. Interesatuta baldin bazaude, eman izena Euskal Etxean, telefonoz edo e-posta bidez. Prezioa: 15 € hilabetean euskal etxeko bazkideentzat eta 35€ bazkide ez direnentzat.
Utzi lotsa alde batera eta zatoz bertso-eskolara!
informazioa jaisteko pdf formatuan klik egin hurrengo fitxategian [ Bertso Eskola ]
